DE WERELD PANDEMIE! VAN TANZANIA NAAR DE ONGEREPTE BUSSUMSE HEIDE

DE WERELD PANDEMIE!

VAN TANZANIA NAAR DE ONGEREPTE BUSSUMSE HEIDE

Bij het zien van een filmpje over de Muskathlon (marathon) in Tanzania en om op deze manier geld bijeen te brengen voor Stichting Compassion, die opkomt voor kinderen in extreme armoede wereldwijd, dacht ik ‘daar wil ik aan meedoen’. 

Omdat ik nog nooit eerder een marathon had gelopen, wilde ik mij hier goed op voorbereiden. 

Ik kwam bij 2.0 Vitaal terecht en heb begin 2020 bij Eric een inspanningsonderzoek gedaan op de fiets. Waarbij Eric mijn maximale hartslag, omslagpunt, VO2max en inspanning zones heeft bepaald. Vervolgens een gepersonaliseerd schema op hartslagen opgesteld en mij voorzien van de juiste tips over voeding, ademhaling en rust. 

Vol goede moed startte ik mijn 1e training op 9 maart. Gedurende 18 weken hield ik een logboek bij van mijn trainingen en rusthartslagen. 

Toen begon de wereldwijde crisis roet in het eten te gooien. Alle trainingen had ik steeds kunnen uitvoeren, maar de Heuvelrugloop in Doorn (halve marathon) eind juni werd afgelast. Ik heb toen zelf een route uitgezet en de afstand gelopen om te kijken waar ik op dat moment stond. In diezelfde tijd kreeg ik te horen dat de Muskathlon van oktober in Tanzania niet door zou gaan. Wat een teleurstelling. Wat nu? 

De organisatie besloot om met de groep (ca. 50 personen) de Muskathlon tijdens een weekend in Oost-Nederland te organiseren. Hierop heb ik besloten door te gaan met trainen en met het werven van sponsorgeld. Na de zomer liepen de corona-besmettingen zodanig op dat de organisatie een maand voor het weekend aangaf het niet verantwoord te vinden om het evenement door te laten gaan. Wat een teleurstelling. 

De organisatie moedigden ons aan om zelfstandig onze sportieve uitdaging te voltooien. T-shirt, startnummer en een ingepakte medaille werden aan ons opgestuurd. Dit was wederom even schakelen: in plaats van dat ik in Tanzania een marathon zou lopen, kwam het nu neer op een zelf uitgezette route die ik alleen zou moeten lopen. Maar ik wilde het tot een goed einde volbrengen en heb een route uitgezet door de bossen en hei van het Gooi. Van Bussum naar de Lage Vuursche en weer terug. 

Zaterdagmorgen 24 oktober om 08.00 uur was het zover. Ik stond op de hei aan de start. En daar wachtte mij een complete verrassing! Bij de start stonden 2 lopers van mijn loopgroep om mij succes te wensen en er stonden 3 lopers (waarvan 1 met fiets) klaar om met mij mee te gaan. Wat een mooi gebaar! Het bleek nog mooier te zijn. Er haakte bij iedere 5 km 2 à 3 lopers af en anderen weer aan, waardoor ik geen meter alleen heb gelopen. Mede hierdoor heb ik het goed kunnen volhouden. Mijn man stond op verschillende punten met water en bananen op te wachten en er waren langs de route een aantal lopers om foto’s en/of video’s te maken die werden gedeeld in een groepsapp ‘Support Jacqueline’. Zo kon iedereen van de loopgroep goed in de gaten houden waar ik op dat moment liep. Rond de 30 km kreeg ik een beetje last van mijn linker knie en kuit, het ebde gelukkig snel weer weg. Vanaf km 33-34 werd het wel steeds zwaarder, maar ik kon blijven genieten van de route, het weer dat steeds zonniger werd en ik was iedere keer benieuwd welke lopers er zouden aanhaken. Zo kwam ik steeds dichterbij de 42 km en 195 meter. 

Als klap op de vuurpijl werd ik bij mijn laatste kilometer opgewacht door mijn dochter (18) en zoon (13). Zij begeleiden mij verder naar de finish. Hier stonden veel lopers van mijn groep een aantal vrienden en familieleden (uiteraard op ruime afstand)! Wat een feest en een heerlijk gevoel om mijn horloge eindelijk stop te zetten bij 42,2 km (oftewel 54.926 stappen!).😅 Ik had het gehaald in een tijd van 5 uur en 17 minuten. Wat was ik blij en wat was het uiteindelijke een prachtige ervaring geworden, die ik voor geen goud had willen missen en waar ik nog lang van zal nagenieten.

In de week na de geweldige dag is mijn herstel goed verlopen. Na wat tips en adviezen van Eric. Ik ben dan ook blij dat ik heb gekozen voor 2.0 Vitaal om mij het afgelopen jaar te begeleiden.


If it is to be, it’s up to me….

If it is to be, it’s up to me ….

De uitputting nabij meldt Judith (48) zich bij de 2.0 Vitaal-coach. Met een doorverwijzing van de huisarts, een zeer lage bloeddruk en burn-out verschijnselen is het een wonder dat ze nog staat. Met een druk samengesteld gezin (drie van haar en drie van hem), een fulltime baan en een huishouden dat volledig op haar neerkomt is die vermoeidheid niet vreemd. De testen laten burn-out waardes zien. 

Ondanks tegenwerking van thuis (“onzin, dat heb jij toch niet nodig”), gaat ze aan de slag, omdat het als ‘nu of nooit’ voelt. De trainingen vallen zwaar, maar geven haar ook iets terug; tijd voor zichzelf. Dat zet zich door. Judith wordt zich meer en meer bewust van zichzelf, haar keuzes en de consequenties daarvan. Ondertussen gaat ze zich lichamelijk beter voelen door de balans tussen trainen, ademhaling en herstel te zoeken. Elke week gaat ze twee minuten langer trainen.

Haar kracht komt letterlijk terug. Ze realiseert zich dat ze net op tijd de weg naar zichzelf heeft teruggevonden. Er volgt een rigoureus besluit: zij gaat de scheiding in gang zetten. Dat brengt verdriet met zich mee, maar ook diepe gesprekken met haar kinderen, openheid en eerlijkheid over de thuissituatie en het besef dat ze elkaar gevangen hielden in een emotionele houdgreep. Ze besluit ook van baan te switchen zodat ze meer tijd voor zichzelf en de kinderen heeft. Langzamerhand valt ze af en krijgt ze meer energie om al die stappen ook echt te nemen.

Na drie maanden is de basis voor een ander leven gelegd. Een ding weet ze zeker: ze wil nooit meer in een situatie terechtkomen waarin ze zichzelf ondergeschikt opstelt en ze haar eigen belang en gezondheid ondermijnt.

Het trainen, de coaching, de zichtbare en voelbare verandering, maar vooral haar zelfinzicht hebben nieuwe deuren geopend. 


Hoe het lukte om fit te worden met kanker!

Hoe het lukte om fit te worden met kanker!

25 november 2018. Een dag om nooit te vergeten: diagnose borstkanker. Marleen(56) krijgt een borstsparende operatie, met chemo en geen bestraling, wel met elke twee weken immunotherapie. 

Wat doe je met kanker als je een actieve en sportieve persoonlijkheid hebt? 

Marleen besluit het kankertraject ook zo in te gaan; actief en sportief. Ze gaat aan de slag met de 2.0 Vitaal-coach om zo energiek mogelijk te blijven. Kan dat eigenlijk wel, vraagt ze zich af? Moet ik me niet rustig houden?

Het antwoord luidt; Herstel is bewegen is rust is balans is herstel is bewegen is rust is balans is …..

Samen met haar coach gaat ze op zoek naar haar (unieke) balans:

Ze traint 17 weken alleen op calculated AT (De vorm van de dag), want een inspanningstest op de fiets waarbij je naar je maximale hartslag gaat, is voor nu te zwaar en bovendien niet zinvol, gedurende de behandelingen waarbij het lichaam steeds anders belastbaar is. Ze bouwt haar training op tussen de therapieën door. Met een maximale belasting van drie keer per week en het schema: 6 minuten warming up-, 20 minuten trainen in duur 2, – 6 minuten cooling down en 6 minuten ademtherapie.

De eerste dag van het 2.0 Vitaal programma valt het haar zwaar. Marleen heeft veel vermoeidheidsklachten en ze kan haar arm niet goed bewegen. Ze zet door, traint op haar hartslag en gaat niet over die grens. Ook de ademtherapie neemt ze zeer serieus en ze voert die frequent uit. In de tweede week voert ze haar sporttijd op en dat geeft moed. Het is steeds zoeken naar het goede trainingsschema met alleen cardio; fietsen past daar het beste bij.

Ondertussen probeert ze te blijven doen waar ze blij van wordt; schaatsen en groepslessen op de sportschool: Yoga en pilates. Ze gaat skiën en door met leven. In week 17 is ze echt flink vooruit gegaan.

10 maart: Het behandeltraject is voorbij, de immunotherapie achter de rug: Marleen voelt zich ‘onwijs goed’, heeft het hele traject met minimale medicatie en complicaties doorstaan en gaat verder met de opbouw van het trainingsschema om fit te blijven. 

“Bewegen heeft mij enorm geholpen om dit proces door te komen, het heeft mij vertrouwen in mijzelf gegeven plus het gevoel dat ik sterk ben gebleven. Samen met een coach die met je ‘meebeweegt’. Nu ik op deze positieve manier heb ervaren wat sport met je doet en ik continu aan mijn leefstijl heb gewerkt, ga ik dat niet meer veranderen.”


En dan heb je plotseling de diagnose van een ernstige ziekte…

En dan heb je plotseling de diagnose van een ernstige ziekte…

Martijn (42) loopt vermoeid de sportschool binnen. 

Hij voelt zich niet fit, is gelig van kleur en denkt dat hij misschien wel een burn-out heeft. De volgende dag ligt hij in het ziekenhuis met de diagnose MDS (Myelodysplastisch syndroom is een groep van beenmergziektes waarbij de aanmaak van bloedcellen is verstoord)

De enige remedie is stamceltransplantatie. Om die te kunnen ondergaan, moet hij eerst op krachten komen. Hij meldt zich bij 2.0 Vitaal. Op dat moment heeft hij een hele hoge ademfrequentie van 25 keer per minuut en een Heart Rate Variability tussen de 15-20.  Dat is vergelijkbaar met iemand die continu aan het sporten is. 

De 2.0 Vitaal-coach maakt een trainingsprogramma en start met cardio;  3x per week,  6- minuten warming up, 10 minuten fietsen, 6 minuten cooling down en 6 minuten ademhalingsoefeningen. Op basis van een calculated omslagpunt, want een inspanningstest op de fiets doen en tot de maximale hartslag gaan is nu niet aan de orde.

De focus ligt op de ademhaling, het lichaam leren echt tot rust te komen. Alleen door je hartslag te laten dalen door je ademfrequentie naar beneden te brengen, herstelt je lichaam. De ‘motor’ komt dan eindelijk tot rust. En dat is hard nodig voor Martijn.

7 Weken lang worstelt Martijn zich door de dagen heen, dan vindt de stamceltransplantatie plaats. Hij ligt in het ziekenhuis en doet daar nog eens 6 futloze weken niets.

Daarna start hij de training opnieuw, van voren af aan. In 6 weken bouwt hij op naar 20 minuten wandelen. Het keerpunt komt als zijn bloedwaardes herstellen en de specialist ziet dat hij goed herstelt. De trainingen bij 2.0 Vitaal worden uitgebreid en uiteindelijk zelfs overgaat op hardlopen. Een sport die hij verafschuwde en nooit meer had verwacht dat ooit nog te gaan doen. Een mentale en fysieke overwinning. Elf maanden lang traint hij drie keer per week samen met zijn coach. Daar gaat een techniektraining aan vooraf om echt goed te leren hardlopen. 

En nu exact een jaar later na de transplantatie rent hij 6-10 kilometer op de heide en is ook weer volledig aan het werk.

“Er is een hoop gebeurd dit jaar, mijn leven had ook voorbij kunnen zijn. Alles komt in een ander perspectief te staan: werk, vriendschappen en mijn eigen levenshouding. Ik heb mijn leefstijl radicaal moeten veranderen. Gelukkig is mijn vrouw met mij mee gaan trainen;-)”